IMG_7749

Oh oh cherso, oh oh mexico

Kennen jullie dat gevoel dat je ’s ochtends wakker wordt, en denkt: what the hell heb ik nou weer gedroomd? Dat je zoiets vaags hebt gedroomd, maar geen idee waar het vandaan komt? Nou, dat had ik woensdagochtend ook. Alleen wist ik helaas wel waar het vandaan kwam. Ik had namelijk gedroomd dat ik met een koe had staan tongen. Dus. Maar, daarover later in dit blog meer. Alvast een waarschuwing, als je deze blog gaat lezen terwijl je met een bord biefstukpuntjes in ketjapsaus op de bank zit na een lange dag hard werken, dan raad ik je aan om eerst even je bord leeg te eten voordat je verder leest.

Eerst even terug naar waar ik was gebleven in mijn vorige blog: Isla Holbox. Maandag vertrok ik weer met m’n backpackje op mijn rug terug naar het vasteland, naar het plaatsje genaamd Chiquila (klinkt leuker dan dat het was) om daar op de bus te wachten naar Playa del Carmen. Na anderhalf uur op de bus wachtend gepraat te hebben met een overdreven amerikaanse guy genaamd Phoenix (“I didn’t choose this name, this name chose me. Because I believe that i’m rebirthing every year into a new life, just like a Phoenix”), viel ik uitgeput in een van de stoelen in de bus, klaar voor het schattige (dacht ik toen nog) Playa del Carmen. Ik had een appartementje geboekt vlakbij ‘de’ straat van Playa, 5th avenue. Een heerlijk appartementje met wasberen en schildpadden als buren.

Tijdens mijn gebruikelijke rondje door de wijk waar ik op dat moment zit vloog de schrik me al om het hart. Ik kan die 5th avenue straat alleen maar omschrijven als ‘oh oh cherso’, maar dan Amerikaans. Denk aan enorme gebouwen met ketens als Walmart, Starbucks en Kentucky Fried Chicken, en een publiek wat voornamelijk bestond uit grote volle opgespoten lichaamsdelen, fake-tans en fluorescerend geel of roze lapjes stof ter grootte van een zakdoek die als jurkjes werden gedragen. Not my kind of people zegmaar.

Dit was niet helemaal wat ik in gedachten had na alle verhalen die ik over Playa del Carmen had gehoord. Van ellendigheid heb ik ’s avonds de hele serie Squid Game op Netflix maar gebinged (als je hem nog niet hebt gezien, hierbij ben je gewaarschuwd). Maar dáár was ik niet voor naar Mexico gekomen. Dus ik besloot op zoek te gaan naar het Playa del Carmen wat wél authentiek was. Ik boekte een foodtour via AirBnB, en daar begon de pret en ellende.

Ruim 20 minuten voor de afgesproken tijd stond ik natuurlijk alweer braaf te wachten bij het meetingpoint, toen de beste man Enrique aan kwam lopen en me vertelde dat ik de enige persoon was vandaag. Holy guacamoly, want ik ben op zich geen pitser (is dat brabants voor iemand die bijna niets lust?), maar ook geen echte durfal als het gaat om bijzondere gerechten. De kans dat ik nu ongezien de restanten van een van de met liefde gemaakte gerechtjes in een plantenbak kon gooien nam met ongeveer 100% af.

Even fastforward, we zagen te gekke streetart, Enrique speelde even voor typische ‘insta-hubby’ toen hij bij élke kleurige afbeelding op de muur een foto van me wilde maken, aten de lekkerste mole (mexicaanse saus met chilipepers en chocola) die ik ooit had gehad en belandden uiteindelijk bij een klein lokaal restaurantje die tacos verkocht. Of nouja, restaurantje, het was meer een gat in de muur met een enorme BBQ op wieltjes en plastic klapstoeltjes, super authentiek, dat wel. Mijn gids Enrique begon uit te leggen waar de 8 verschillende tacos op het menu uit bestonden, maar de muziek stond zo hard en hij praatte met zo’n spaans accent dat ik zeg maar niet alles precies kon volgen. Ik hoorde iets over ‘de holy mother of tacos’ en iets over ‘my favorite’. Dus ik sprak de woorden uit waar ik een half uur later veel spijt van zou gaan krijgen: give me those two. In plaats van voor de veilige optie met chorizo te gaan moest ik weer eens zonodig ‘out of my comfortzone’ en me ‘lekker laten verrassen’. Hieronder zie je een foto van mij, lachend een hap nemen uit een van de taco’s. 

 

Toen ik mijn taco smakelijk had doorgeslikt vroeg Enrique welke ik het lekkerste vond; de holy mother of tacos of die met lengua. Nog nasmullend antwoordde ik dat ik ze beiden lekker vond, en Enrique keek tevreden en trots. Hij keek eigenlijk continu heel tevreden en trots, vooral toen ik het bord met mole in het tentje daarvoor met mijn vingers tot de laatste druppel saus schoonlikte. Hij is een echte foodlover, en was dus enorm blij dat er niet weer zo’n typische hollander ‘lussiknie’ stond te roepen bij alleen al de aanblik van het menu. Maar die benaming ‘lengua’ bleef maar na-echoën in mijn hoofd. Dus toen ik afscheid had genomen van Enrique en met een gepaste after-dinner-dip weer op mijn balkon neerplofte ging ik toch maar even googlen. 

Je voelt hem nu vast al aankomen (of niet), maar Lengua is blijkbaar het spaanse woord voor… tong. Manon Margo Arnoldina van Gaal. Hoe heb je het in godshemelsnaam weer voor elkaar gekregen om een taco met koeientong op te eten, en er nog van te genieten ook? Bij het typen van deze zinnen voel ik de braakneigingen alweer opkomen. Nou, daar zit je dan hoor, lekker buiten je comfortzone op een balkon in Mexico met een koeientong in je maag. 

 

De volgende ochtend besloot ik Playa del Carmen nog een laatste kans te geven, maar nadat ik in 5 minuten meer dan 20 keer was aangeklampt door vrouwtjes die ‘you want a massaaaaaage?’ riepen alsof ze rechtstreeks vanuit de marktjes in Thailand hiernaartoe waren getoverd, was ik er wel klaar mee. Tijd om m’n backpack weer te pakken, en naar mijn volgende bestemming te gaan: Tulum. Ik boekte snel een Airbnb voor de komende week (die na aankomst een dikke scam bleek te zijn) en belandde uiteindelijk in een prachtige privekamer in een hostel vlakbij de gezellige hoofdstraat.

Ook hier zijn wel veel amerikanen te vinden die definitie van het begrip ‘reizen’ niet helemaal begrijpen. Zo zat ik zojuist in een ienieminie restaurantje met twee dikke (sorry het is echt zo) amerikanen naast mij, die als een soort James Bond hun martini’s over-ice, dry and shaken, not stirred bestelden, waarop de spaans sprekende lieve ober alleen maar verbaasd kon kijken en uiteindelijk ‘you want cerveza (bier)?’ wist uit te kramen. Oh how I looooove America. 

Goed, nog even over die droom dat ik met een koe stond te tongen. Je snapt hem. Mijn zin in Mexicaans eten is inmiddels door deze blog ver te zoeken, dus ik ga zo maar even een dikke vette pasta carbonara opzoeken. Morgen weer een nieuwe dag voor out-of-your-comfortzone. 

 

Adios amigos! 

 

P.S. voor iedereen die naar aanleiding van deze blog heel hard het woord ‘cultuurbarbaar’ naar mijn hoofd wil slingeren: rustig maar. Jullie weten inmiddels dat ik van blogs hou als amerikaanse hamburgers. Juicy, cheesy, en een tikje overdreven.