matthew-waring-aTOyiAPL4oo-unsplash

Long time no see

Hi. Zo. Beloofde ik in mijn vorige blog geen cliffhangers meer… “Oops i did it again”. Dit keer met een geldige reden, helaas. Zoals jullie hebben gelezen was ik verkast naar Portimao, en verlengde ik mijn duur met 4 weken. Ik maakte de switch naar mijn nieuwe appartement, genoot daar vol van, en toen kwam het belletje: Manon, ons pap ligt in het ziekenhuis. Het ziet er niet goed uit. Blijf vooral daar, want je kunt niets doen, maar dan weet je het.

 

Voor ik het wist hing ik wederom met Transavia aan de lijn. Ze zullen wel hebben gedacht: halloooo mevrouw van Gaal, dit is de 3de keer dat je de vlucht wijzigt. Maar lekker boeiend, ik wilde naar huis. As soon as possible. Ik dropte mijn voorraad wasmiddel en Gin bij twee vrienden in Portimao, liet een aantal kledingstukken achter omdat ik te overhaast had ingepakt (of teveel bij de portugese H&M had gekocht) en vertrok.

 

De hele rit naar huis zal ik jullie wederom besparen, maar voor ik het wist zat ik weer in Nederland. Bij mijn moeder op de bank. Niet dat mijn moeder niet gezellig is, (brabantse gezelligheid he), maar het was even alsof ik vanuit de sauna rechtstreeks een ijsbad was ingedoken. Ik dacht nog even terug aan mijn vertrek uit Costa Rica.

 

What the hell is the universe trying to tell me?

 

Intussen gaat alles weer goed, en is ook ‘ons pap’ weer uit het ziekenhuis en gaat het de goede kant in. Maar dit was wel even ruw thuiskomen. Ik pakte het ‘normale’ leven weer op, eerst nog even vanuit Brabant, zag vrienden en familie weer, zag m’n katje weer, en op een zekere donderdagavond reed ik weer terug naar mijn huis. Naar Enschede. Ik opende de deur, liep naar binnen, en keek een keer rond. Mijn eettafel, mijn boeken, mijn televisie, mijn bed (<3), en zelfs mijn planten stonden er nog op precies dezelfde manier zoals ik ze had achtergelaten. (In het geval van de planten uiteraard omdat ze nep zijn). Ik liep naar binnen, keek rond, en voelde… niets. Geen opluchting, geen weemoed, geen heem. Niets. Zo snel als ik kon gooide ik mn was in de wasmachine, zorgde ik voor een voorraad eten en wijn, en liet mijn agenda me weer overnemen. In de week daarna maakte ik weer face-to-face afspraken, reed het halve land door, en eindigde iedere avond op de bank met een slechte serie. Vampire diaries, sorry, jeugdsentiment.

 

Het duurde niet lang voordat ik alweer hartkloppingen kreeg van het ritme waar ik in zat. Waar is dat heerlijke vrije gevoel? Waar is de zee? Waar zijn de schattige steegjes en de wandel-lunch-pauze van een uur zonder dat ik aan werk denk? Xenos en Action, rot op met je ‘home sweet home’. Oke oke, nu overdrijf ik een beetje. Het was ergens wel fijn om weer thuis te zijn. Maar ik verbaasde mezelf over hoe snel ik weer in het “normale” ritme zat. In ieder geval, wat wij hier “normaal” vinden. En het verbaasde me hoe snel ik dat vrije fijne gevoel uit Portugal weer kwijt was. Ik maakte me natuurlijk nog zorgen om de gezondheid van mijn vader, probeerde ondertussen alles in goede banen te leiden en gewoon door te werken, maar ergens in mijn buik voelde ik al een kriebel. Ik had alvast 1 hapje mogen nemen van het gerecht dat ‘vrijheid’ heet, maar ik ben nog steeds niet uitgegeten…

 

To be continued.