IMG_7865

50 shades of blue

Howdy partner!

Ja, ja. Ik weet het. Het is alweer drie weken geleden sinds mijn laatste blog. Maar er is ook zoveel gebeurd, en ik was heel druk met bruin worden, dus tja #priorities

Zoals jullie in de vorige blog hebben gelezen besloot ik weg te gaan uit Playa del Carmen, door naar Tulum. Echt een plaatsje wat bekend staat als ‘hate it or love it’. Ik zat er zelf nog een beetje tussenin. In vergelijking met Playa was het even een verademing. Het was niet zo enorm groot, er was prachtige street-art te zien, en het was een stuk minder Amerikaans dan Playa. En… er was een prachtig strand! Maar dan wel op 20 minuten fiets-afstand.

Dus op een zinderende zondag besloot ik een fiets te huren, bikini en handdoekje mee, en gaan met die banaan! Het was inmiddels al 11 uur in de ochtend, en het werd al flink warm, maar ‘ach, wat zijn 20 minuutjes fietsen nou’ dacht ik nog bij mezelf. Nou…. 20 minuten bleek toch zeker 40 minuten te zijn, al dan niet omdat mijn achterband op ongeveer de helft uit het niets ‘pfffffffft’ zei. Ondertussen scheen de enorme vuurbal in de lucht toch wel erg hard, en BEK-AF kwam ik aan bij de beachclub waar ik die dag wilde doorbrengen. Ik moest dan wel even 1000 peso’s (50 dollar) uitgeven om daar überhaupt te ‘mogen’ liggen, maar na de helse maar toch mooie fietsrit had ik écht geen greintje energie meer over om op zoek te gaan naar een andere plek. Het werd een dag voor in de boeken, want toen ik een duik nam in de zee zwam er ineens een immens grote schildpad naast me. Maar echt huuuuge. Als ik mijn armen helemaal uit elkaar spreid, zo groot was ie. Was m’n 25 euro voor een lunch toch de moeite waard 🙂

Op maandag besloot ik verder te reizen naar Bacalar. “Het meer van de 7 kleuren” wordt het ook wel genoemd. En daar is geen woord van gelogen: behalve 50 shades of blue, waren ook groen, geel, rood en paars te zien in het water. Het klinkt heel goor als ik het zo zeg, maar het was echt prachtig! Een erg rustig dorpje, dus prima om een paar dagen te relaxen, aan het meer te liggen en wat te werken. Maar… stiekem begon er in mijn achterhoofd al een stemmetje te zeuren. Begrijp me niet verkeerd, Mexico is prachtig, maar ik bleef maar het gevoel houden alsof ik nog niet helemaal geland was. Ik kon niet helemaal mijn draai vinden, en wist niet helemaal waar dat aan lag. 

Of nouja, misschien een stukje wel. Op heel veel plekken waar ik kwam werd ik aangesproken of aangekeken, of werd er achter mijn rug geroddeld (ik kan helaas voldoende spaans om het te kunnen verstaan). Ik val natuurlijk ook nogal flink op als alleen-reizende blonde toerist. Mijn antwoord op de vraag ‘are you travelling alone?’ veranderde al snel van een trotse ‘si’ naar een ongemakkelijke ‘no my boyfriend is sick in the hotelroom’. Ik werd achtervolgd, continu aangesproken, naar getoeterd, en gevraagd wat ik verdiende en of ik getrouwd was. Misschien had ik me er niet helemaal op ingesteld, maar ik ben toch in een flink toeristisch gebied van Mexico en had dit niet helemaal verwacht. Daarnaast bepaalde enorm grote militaire voertuigen het straatbeeld, met daarop zwaar-bewapende mannen die met hun machinegun de straten scanden. Niet dat ik bang ben aangelegd, maar het draagt niet bij aan een gezellige sfeer zeg maar 🙂

Dus toen ik na een paar dagen Bacalar weer terug kwam in Tulum speelde ik al een beetje met het idee om eens te kijken of ik ergens anders naartoe kon gaan. Waarheen? Ik had werkelijk geen idee, maar ik voelde me met de dag minder prettig in Mexico. Ik besloot een paar dagen te relaxen in Tulum, en dan te beslissen waar ik heen zou gaan. Tot ik op een woensdagavond besloot om in mijn appartement te koken in plaats van in een restaurantje te gaan eten, en ik tijdens het koken van mijn spaghetti ineens vuurwerk hoorde. Dacht ik toen. Op zich niet heel gek, er waren best wel veel feestjes in Tulum, en het was niet ondenkbaar dat ze rondom 19:00 uur ’s avonds een vuurwerkshow hadden gepland.

De volgende dag kreeg ik een appje van Steven en Diana, het bijzondere stel dat met hun 2 kinderen al jaren door Zuid-Amerika reizen, en aan de wieg hebben gestaan van mijn werkend-reizen avontuur. Ze waren in Tulum! We besloten lekker aan het strand te gaan chillen en bij te kletsen. Toen ik ’s avonds terugkwam scrollde ik een beetje op Facebook, en zag ineens een bericht in een backpackers-in-mexico groep waardoor mijn hart even 3 seconden stil stond.

Er was een schietpartij geweest de avond ervoor, in een restaurantje naast waar ik die week al 3 keer had gegeten, ongeveer 200 meter bij mijn appartement om de hoek. Dat vuurwerk van dat feestje wat ik hoorde tijdens het koken…. was dus geen vuurwerk. Ik las het bericht verder: 2 toeristen waren ‘per ongeluk’ gedood, en een aantal gewond, waaronder een Nederlandse. En het gekke was, ik voelde ineens een enorme berustende zekerheid over me heen dalen: het was écht tijd om Mexico te verlaten. Ik las nog even de reacties die onder het facebookbericht waren geplaatst. Een aantal reageerden: “ach, dat is eenmaal mexico”. Of: “dit kan in amsterdam ook gebeuren”. En dat begrijp ik, en dat zal ook wel. Maar als het daadwerkelijk bij jou om de hoek gebeurd… als ik die avond niet om een of andere reden had besloten om in het appartement te koken maar weer uit eten te gaan… Brrr. Nope, nope, time to go. 

Okay, ik realiseer me dat dit misschien een wat deprimerende blog is 🙂 Hier even een mooi kiekje van Tulum Beach, ga ik daaronder weer verder met leukere verhalen, goed?

IMG_7865

Yes, zijn we weer! Allrighty. Na dit hele verhaal besloot ik de laatste dagen nog even lekker in het appartementje rond te rommelen, te zwemmen op de rooftop en alle boeken van Harry Potter overnieuw te lezen. Ik had nog een meest bizarre middag met een Canadese acteur aan het zwembad (hij was een jaar of 60, en heeft in o.a. een aantal Marvel-films en bekende horrorfilms gespeeld). Hij leek zag er op zijn zachtst gezegd excentriek uit: een combinatie van Professor Dolleman (van Harry Potter), Maarten van Rossem en Shift van Kung Fu Panda. Met zijn ene oog keek hij naar de lucht, terwijl hij met zijn andere recht door je ziel heen keek. Toffe man wel. Aan het einde van de middag was hij zo high van zijn “super-gewone sigaretten” dat ik elke keer als hij de slappe lach kreeg dacht dat ik een ambulance moest bellen omdat ‘ie erin zou blijven hangen. Laat in de middag deed ik boodschappen bij de plaatselijke supermarkt, waarbij ik mijn paprika’s zolang mogelijk in mijn mandje liet liggen bij de kassa, zodat ik ze niet tussen het tikkertje-spelende schoolklasje kakkerlakken hoefde neer te zetten, en at mijn diner lekker bij de ondergaande zon. Vergezeld door mijn e-reader. 

En toen was het woensdag 27 oktober zo ver… op naar mijn volgende bestemming! En om het allemaal niet al te spannend te maken… mijn volgende blog staat meteen online! Dan leg ik meteen uit waarom ik deze blog begon met Howdy partner 😉